ExcuusTruus

Ik schuif onvoorbereid aan bij een overleg met een bijzonder bedrijf. Na veel gesprekken en discussie besloten we vorig jaar om vanuit verschillende programma’s (duurzaamheid, economie, fietsstimulering, agro & food en sociale kwaliteit) te investeren in dit bedrijf. Met deze investering blijft het bedrijf voor de regio behouden. Voorwaarde bij deze investering is de afspraak dat zij zich maatschappelijk en economisch inzetten. Dit doen ze door het bouwen van een duurzaam pand, het geven van rondleidingen en het delen van specifieke kennis over hun producten aan verenigingen en gemeenten. Een creatieve oplossing met een – in mijn ogen – puur economisch doel. Het geeft me een onbestemd gevoel. Aan de inzet van het bedrijf ligt het niet; zij leveren wat we hebben afgesproken. Toch voel ik me een excuustruus. Het bedrijf had niet op sociale kwaliteit ingezet als dat geen voorwaarde bij de provinciale investering was. Voor hen is het een zakelijke overeenkomst. Ik ontdooi als ik meer hoor over hun hands-on bedrijfsfilosofie en professionele aanpak. En realiseer me dat het gedwongen wisselgeld helemaal niet zo’n slecht idee hoeft te zijn. Intrinsiek gemotiveerd of niet: lokale verenigingen kunnen nu wel gebruik maken van professionele kennis. En intern zijn wel verbindingen gelegd tussen verschillende beleidsdoelen. En misschien wel de meest belangrijke: de maatschappelijke wereld kan juist leren van ondernemers. En ik dus ook.

Dilemma


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s